[Fic] Tales from Shatterdome

posted on 03 Aug 2013 02:18 by sain in Fic
หมายเหตุ: เรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นโดยไม่เกี่ยวข้องกับเนื้อเรื่องจริงของ Pacific Rim
 
 
 

A Tale from Shatterdome (1)

Mori Mako (1)

           

            “แต่ท่านคะ! ฉันผ่านการทดสอบมาตั้ง 51 ครั้งแล้วนะคะ!” มาโกะ โมริ เอ่ยขึ้นในขณะที่เร่งฝีเท้าตามชายเบื้องหน้าให้ทัน

 

            “ไม่ก็คือไม่ คุณโมริ เราคุยเรื่องนี้กันหลายครั้งแล้ว ฉันจะไม่ยอมให้เธอได้ขับเยเกอร์เด็ดขาดถ้าเธอยังควบคุมความทรงจำของตัวเองไม่ได้ แล้วอีกอย่างยังไม่มีนักเรียนจากเยเกอร์อะคาเดมีคนไหนที่สามารถเข้ากับเธอได้เลยสักคนเดียว...” ผู้การสแตคเกอร์กล่าวก่อนเดินเข้าลิฟท์ไป สายของเขาประสานกับของมาโกะครู่นึง นัยน์ตาที่เริ่มมีน้ำตาปริ่มออกมาแทบจะทำให้เขาใจอ่อนจนเขาต้องรีบกดปิดลิฟท์ไป

 

            มาโกะ ปิดประตูห้องแล้วทิ้งตัวลงบนที่นอน สายตาจ้องเหม่อมองเพดานอยู่ครู่นึงก่อนจะเริ่มมีน้ำตาปริ่มออกมาอีกครั้ง หยดน้ำตาไหลมาตามแนวหางตา ทันใดนั้นเธอลุกพรวดขึ้นมาแล้วใช้แขนเสื้อปาดน้ำตาออกคราบน้ำมันที่ติดที่แขนเสื้อจึงไปติดอยู่บนใบหน้าของเธอด้วย เธอเปิดดูแฟ้มประวัตินักเรียนชั้นท๊อปจากเยเกอร์อะคาเดมี แต่เลยสักคนที่ความสามารถถูกใจและเทียบเท่าเธอได้ มาโกะถอนหายใจก่อนจะฟุบลงบนโต๊ะ

 

            เสียงเรียกเข้าของอินเตอร์คอมดังขึ้น หน้าจอนั้นแสดงชื่อช่างเทคนิคคนหนึ่ง

 

            “คุณโมริ ดาบที่สั่งให้ติดให้ยิปซีแดนเจอร์เกือบเสร็จเรียบร้อยแล้วนะครับ เหลือแค่ติดเกราะแขนกลับเข้าไป ถ้ายังไงลองแวะมาตรวจสอบความเรียบร้อยได้นะครับ” ช่างเทคนิคพร้อมกับเสียงโลหะกระทบกันแทรกเป็นระยะ ก่อนที่เขาจะแพนกล้องไปหายิปซีแดนเจอร์แล้วซูมไปที่ช่วงแขน

 

            “ขอบคุณมากค่ะ คุณหลิว” มาโกะ ยิ้มให้ช่างเทคนิคคนนั้นก่อนจะกดปิดอินเตอร์คอม ...

 

            จริงสิ ยิปซีแดนเจอร์... เมื่อห้าปีก่อน... นักบินคนนั้น... เรื่องราวต่าง ๆ ที่ผู้การสแตคเกอร์เล่าให้เธอฟังค่อย ๆ ผุดขึ้นมาในความทรงจำเริ่มชัดเจนยิ่งขึ้น

 

            เสียงเคาะประตูห้องดัง ดึงสติของเธอให้กลับมา มาโกะลุกขึ้นไปดูที่ช่องตาแมวก่อนจะเห็นว่าคนที่มาเคาะประตูคือใคร เธอใช้แขนเสื้อซับให้แน่ใจว่าคราบน้ำตานั้นหายไปหมดแล้วก่อนจะเปิดประตู

 

            “คุณโมริ ขอฉันเข้าไปได้ไหม” ผู้การสแตคเกอร์เอ่ยขึ้นพร้อมกับโค้งตัว

 

            “ได้ค่ะท่าน...” มาโกะโค้งตอบพร้อมกับถอยเปิดทางให้ผู้การเดินเข้ามา

           

Stacker Pentecost (1)

           

            ‘แต่ท่านคะ! ฉันผ่านการทดสอบตั้ง 51 แล้วนะคะ!’ เสียงตะโกนของเธอยังคงก้องอยู่ในหัว ภาพแววตาที่ปริ่มน้ำตาของเธอยังคงติดตา เธอผู้ที่เปรียบเสมือนทุกสิ่งทุกอย่างของเขา เธอผู้ซึ่งมีความสำคัญต่อเขาเทียบเท่าพอกับ PPDC[1]

 

            ตั้งแต่วันนั้น ที่โตเกียว วันสุดท้ายที่เขาได้ขับ Coyote Tango วันแรกที่เขาได้พบเจอกับเธอเด็กผู้หญิงตัวเล็กที่วิ่งหนีไคจูพร้อมกับถือรองเท้าสีแดงของตัวเองไปด้วย ... จนมาถึงวันนี้ 9 ปีผ่านไปแล้ว เด็กผู้หญิงตัวเล็กคนนั้นกลายเป็นลูกศิษย์ฝีมือดีของเขา และยังเป็นช่างเทคนิคมือฉมังอีกด้วย คุณสมบัติทุกอย่างของเธอดีพร้อม เว้นแต่ เธอคิดจะแก้แค้นและฆ่าไคจูทุกตัวที่พรากครอบครัวที่ให้กำเนิดเธอไป

 

            ความแค้นนั้นเปรียบเหมือนแผลสด เมื่อใดก็ตามที่ไปสะกิดมันนั้นย่อมหมายถึงความเสียหายมากมายที่จะตามมา เขาไม่รู้ว่าช่วงเวลานั้นเธอจะทำอะไรได้บ้างเมื่อเธอได้ควบคุมเยเกอร์ที่ติดอาวุธพร้อมขนาดนั้น ในสภาวะที่ถูกความทรงจำอันเต็มไปด้วยความหวาดกลัว และความแค้นนั่นครอบงำ

 

            เขาสัมผัสได้ถึงของเหลวไหลออกจากจมูกอย่างช้า ๆ เขาหยิบผ้าออกมาเช็ดออกไปก่อนจะเปิดกล่องยาที่พกติดตัวเป็นประจำแล้วหยิบยาในกล่องกลืนลงไปหนึ่งเม็ด

 

            ไม่ช้าก็เร็ว อะไรจะเกิดขึ้นมันก็ต้องเกิด แม้ความหวังนั้นจะมีเพียงน้อยนิด แต่มันก็ยังมีให้เห็นอยู่... ผู้การสแตคเกอร์ลุกขึ้นยืนหยิบสูทมาสวมจัดแจงให้เข้าที่ก่อนจะเดินออกจากห้องมุ่งตรงไปที่ลิฟท์

 

Mako Mori (2)

 

            “ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันจะให้เธอได้ขับเยเกอร์...” ผู้การเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เมื่อพูดจบประโยค รอยยิ้มเล็ก ๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าของมาโกะ

 

            “แต่... แต่...” ผู้การพูดพลางเดินไปที่โต๊ะของมาโกะซึ่งตอนนี้เต็มไปด้วยแฟ้มข้อมูลที่กลบบรรดาอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทั้งหลายเสียมิด

 

            “แต่นักบินคู่ของเธอต้องเป็นคนที่ฉันพอใจและต้องคุม... เธอได้” น้ำเสียงของเขายังคงราบเรียบในขณะที่ไล่นิ้วไปตามแฟ้มประวัติข้อมูลนักเรียนเยเกอร์อะคาเดมี

 

            “มีแล้วค่ะ ถึงแม้จะไม่มีแฟ้มประวัติเขาอยู่บนโต๊ะ แต่ดิฉันคิดว่าท่านรู้จักเขาดีแล้วท่านจะต้องพอใจเขาแน่นอน” มาโกะ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สดใส

 

            “ใครกัน...” ผู้การหันมามองแววความสงสัยแสดงออกมาครู่หนึ่งก่อนจะกลับไปเงียบสงบตามเดิม

 

            “นักบินเยเกอร์ไม่กี่คนบนโลกนี้ที่นอกจากท่าน ที่สามารถขับเยเกอร์ได้ ด้วยตัวคนเดียว” มาโกะพูดก่อนหันไปจ้องตากับผู้การ

 

            ผู้การนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ความเงียบนั้นปกคลุมไปทั่วทั้งห้องจนมาโกะรู้สึกได้ถึงความอึดอัด

 

            “เข้าใจละ ฉันจะไปตามตัวเขามาให้ ที่จริงฉันก็คิดถึงเขาอยู่เหมือนกัน...” ผู้การเอ่ยขึ้นในที่สุด

 

            “เรากำลังพูดถึงคนคนเดียวกันใช่ไหมคะ” มาโกะพูดดักกันเข้าใจผิด

 

            “ในโลกนี้ ที่ฉันรู้จักนอกจากตัวฉันเองก็มีอีกแค่คนเดียวที่เคยขับเยเกอร์เพียงลำพัง และฆ่าไคจูตายได้ อีกทั้งยังเคยขับยิปซีมาก่อน...” แววตาของผู้การมีความเศร้าแฝงปนอยู่ชั่วขณะก่อนที่เขาจะจับประตูเปิดห้องแล้วเปิดออก

 

            “แต่ว่า เขาอยู่ที่ไหนคะ... ท่าน” มาโกะขัดขึ้นในขณะที่ทั้งสองคนกำลังจะโค้งให้กัน

 

            “เรื่องนั้นปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเอง” ผู้การกล่าวก่อนจะโค้งคำนับแล้วเดินลับไป

 

            มาโกะหยิบบัตรเจ้าหน้าที่มาติดก่อนจะปิดประตูล็อคห้องแล้วมุ่งหน้าไปโรงเก็บเยเกอร์

 

            นายจะเป็นคนแบบไหนกันนะ ถ้าเหมือนผู้การได้ก็น่าจะดี ราห์ลี่ย์ เบคเกต... 

 
 
 

==============================================================

 

[1] PPDC = Pan Pacific Defense Corps

Comment

Comment:

Tweet